سلام

خوبین؟

بی مقدمه بریم سر اصل مطلب

راسش از همه ی شما دوسای گلم بابت بودنتون ممنونم،من توی این مدت که با شما بودم اصلا احساس تنهایی نمی کردم و شما همه تون دوسای واقعی واسم بودین

از تک تک شما به خاطر نظراتون و اینکه زحمت می کشیدین و اپ های منو می خوندین تشکر می کنم

این وبلاگ واسه من همراه بود با خاطرات شیرین و تلخ اما من تلخ هاشو دور انداختم

خداحافظی کردن با شما و با خاطراتم خیلی خیلی سخته اما واسه رسیدن به پایانی خوش ،لازمه

واسه همتون دعا می کنم که فقط زندگی کنین،مفهوم زندگی خیلی خیلی گسترده س واسه همین من بهترین دعا و ارزویی که می تونم واسه تون بکنم همینه

آرزو می کنم واسه داداش مهدی که به ارزوهاش برسه و بابت اون متن های نازش بهش می گم دس مریضاد

واسه آبجی مهدیه هم آرزو می کنم موفق بشه و مارو از یادش نبره

مریم جونم ایشالله تو درساش موفق شه و یه روزی بتونه با سرعت۱۸۰پشت رل بشینه

همشهری جون هم امیدوارم  یه روزی وبش بتونه بهترین وب سال شه

و همه دوسای دیگه به ارزوهاشون برسن

اما  در مورد خودم و وبلاگم:تصمیم گرفتم تا فردایروز کنکور به وبم سر نزنم و اپ ندم چون واقعا یه جورایی وابسته شدم به شما دوسام نمی خوام با این کار فراموشتون کنم اما می خوام بهتر راه رو ادامه بدم

فقط دعام کنین همین

خداحافظ

من اگردیوانه ام
با زندگی بیگانه ام
مستم اگر یا گیج و سرگردان و مدهوشم
اگر بی صاحب و بی چیز و ناراحت
خراب اندر خراب و خانه بر دوشم
اگر فریاد منطق هیچ تأثیری ندارد
در دل تاریک و گنگ و لال و صاحب مرده ی گوشم
به مرگ مادرم : مردم
شما ای مردم عادی
که من احساس انسانی خودرا
بر سرشک ساده ی رنج فلاکت بارتان
بی شبهه مدیونم
میان موج وحشتناکی از بیداد این دنیا
در اعماق دل آغشته با خونم
هزاران درد دارم
درد دارم

                                    کارو   

                                 

               

            

دکتر علی شریعتی :
دنیا را بد ساخته اند
کسی را که دوست داری تو را دوست ندارد
کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نداری
و
کسی که هم تو او را دوست داری,هم او تو را
به رسم و آئین زمانه به هم نمیرسید

دو تا اشک نقره ای روی صورت برفی تو
آروم آروم اومدن پائیین توی حس بی حرفی تو
دو تا قلب منتظر,دوتا دست بی پناه
اشک هایم را که جواب خواهد داد,اشک های یک بی گناه
چه کسی مارا جدا کرد کدام باد پائیزی
برو از پیشم
اما
قول بده:
یک قطره اشک هم نریزی
بعد من دنیایت رنگین تر باشد,الهی
همه هستیم را بردی دنیا
از من دگر چه خواهی
توی دنیایی که حتی رنگ برگ درختش
رنگ اسکناس سبزه
توی دنیایی که عاشقی,راستی,جوان مردیپ
به یک سکه هم نمی ارزه
توی دنیای بزرگی که سرتاسرش پر شده از
آدمای هرزه
نمیدانم:
چه کسی مارا جدا کرد کدام باد پائیزی
برو از پیشم
اما
قول بده یک قطره اشک هم نریزی
چه کسی جدا کرد
دوتا قلب منتظر
دوتا دست بی پناه
کدام باد پائیزی
چه کسی جواب اشک هایم راخواهد داد
اشک های یک بی گناه
اشک هایی که تو میریزی

                     

           

              

هر کسی عقیده ای داره و از یه نگاه مخصوص خودش به زندگی می نگاهه اما عشق رو همه یه جور دیگه تعبیر می کنن٫من که در مورد عشق عقیدم مثل عکس بالاییه خیلی جالبه نه؟زندگی هم همینه!!

اما  اگه از زمین و این جور روابط  فراتر بریم٫عشق یعنی زندگی...

       

 

 

 

 

      

سلام خوب هسین؟

یه شعری دیدم یه  جایی خیلی خوشم اومد براتون نوشتم٬فقط تا اخرش بخونیین٬لطفا

 

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او
پُر ز لیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای
نیشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی
خسته ام زین عشق،دل خونم نکن
من که مجنونم تو مجنونم نکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو... من نیستم
گفت ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پنهان و پیدایت منم
سالها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یکجا باختم
کردمت آواره صحرا نشد
گفتم عا قل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی
در حریم خانه ام در می زنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم

      

۱۷ شمع

۱۷ روشنايي

به ياد ۱۷ سالگي ام

در دل مشتاقم روشن است،

نه،آن هارا خاموش نمی کنم

که در پرتو نورشان،

خود و دیگران را،

در گذشته و حال و آینده،

در دایره ای از امید و نور و آرامش،

مرور میکنم.                                                                                                                    

به ۱۷سالی که گذشت،

و به سال های نیامده،

با چشم آرزو،      

عاشقانه نگاه می کنم.

زندگی و سعادت ابدی، همچون قله ای دشوار،گاهی نا هموار

اما دست یافتنی من است.

من با قدرت،صبر،توکل،عشق و تو

دامنه های این قله را خواهم پیمود.

       

            

یک سال دیگه،۱۲ ماه دیگه،وقتی به سال پیش همین موقع فکر می کنم می بینم خیلی چیزا فرق کرد خیلی اتفاقا افتاد در تمام لحظه هایی که نفس کشیدم و زندگی کردم لحظه هایی که پارسال گذشت برام خیلی متفاوت بود شاید برای شما اینطور نبوده.

تولد سال گذشتم با همه ی شیرینی هاش و تلخی هاش برام چیزای تازه ای آورد.درسته که فقط یک سال گذشت ولی اتفاق خاصی که افتاد باعث شد که من اون تولد و اون سال رو بهترین شایدم بدترین سال زندگیم بدونم. اما می دونیین بازم کوچولو ام همون کوچولوی ۷ ساله هیچوقت بزرگ نمیشم.

                    

                

       

یکشنبه تولدمه ۱۲ مهر ماه.برام مهمه که کی اول از همه برام تبریک میگهچه توی نت و چه توی دنیای واقعیم به خاطر همین خبر این اپ رو به هیشکی نمی دم.

                         

               

       

            

       

خسته از نا مهربوني بعضي ادما،دارم مي نويسم.
مي نويسم...شايد نوشتن کمکي باشه براي رهايي از فکر هاي مردم ازار!شايد بازي با کلمات جمله ها و خط هاي کاغذ باعث بشه توي کوچه پس کوچه هاي لغات گم بشم و راه برگشت به کلبه غصه را پيدا نکنم.
گاهي گم شدن خوبه!گم بشم که فراموش بشم،گم بشم که فراموش بکنم.
گاهي فراموشي خوبه!تا فراموش بکنم فراموش کردني ها رو!
گاهي سکوت خوبه!تا ساکت باشم تا ببينم!
گاهي بي خبري خوبه!تا بي خبر باشم از راه هاي فريب ديگران!
گاهي دور شدن خوبه!تا دور بشم از بدي بدها!
اما اين گاهي ها فقط گاهي خوبه...
گاهي به ياد اوردن خوبه...تا به ياد بيارم خوبي خوب ها رو!
گاهي پيدا کردن خوبه...تا پيدا کنم عشق را در لحظه لحظه هاي زندگيم!
گاهي حرف زدن خوبه...تا آروم کنم دلي رو که تنهايي آزارش مي ده!
گاهي فهميدن خوبه...تا بفهمم تمام خوبي هاي پنهان مانده رو!
هنوزم گم شدم تا غصه پيدام نکنه!دوباره پيدا شدم تا شادي منو ببينه.
ساکت شدم تا درد دل هاي دلم را بشنوم،دوباره حرف زدم تا دلداري اش بدهم.
فراموش کردم بدي ها،نامهربوني ها رو،به ياد آوردم خوبي ها رو ،زيبايي ها رو ،عشق رو.
ولي چيزي براي هميشه فراموش کردن ،نديدن و گم کردن نيست.
چيزي براي هميشه به ياد آوردن،ديدن و پيدا کردن نيست.
 از ازل تا به ابد عشق خواستني است

                                                      

                 

               

                                   

              

 

عشق در يک قدمي است.
تو او را خواندي؟
شايد زير لب نامش را گفته اي...
عشق موهبتي الهي است.
که ياور توست،براي هميشه
مي تواني همگام با خواست الهي همراه شوي و اجازه ندهي هيچ مانعي سر راه نيات قلبي ات بايستد.
زيرا که مهرباني خدا نيرويي وصف ناشدني و حامي آرزو هاي ماستز
همه جا سرزمين عشق است،با روح تنيده شده اگر با مرکب راستي به راه افتي عشق تو را به اشتباه نمي اندازد.
در برابرش هر چه تسليم تر آغوشش گشوده تر.
عشق چيزي نيست جز مهر خدا...
هنگامي که به عشق اعتماد مي کني،زماني است که با توکل از سر راه اراده الهي کنار رفته و سراپا حاضر اما ناظري،و چشم به راه گشايشها ،سکوت مي کني ...
شاهد تغيير خويش بودن،هياهو نمي طلبد.
اگر خدا را توانا به بر آوردن خواسته و بينا به رفتار و کردارت بداني ،از سر چشمه مي نوشي تا سيراب گردي،زيرا که تو کوزه گري و اختيار دار ،زماني که به دوست الهي دل نمي بندي ،دست نياز به روي غير مي گشايي،و از کوزه شکسته خواهي نوشيد،شايد جرعه اي عطش تو را فرو نشاند اما چشم به رواني آبي انداز که از کوزه نعمتت مي رود.آنکه مي گويد کوزه گر از کوزه شکسته مي نوشد ،تمنا دارد که دست نياز به سوي کسي نگشايي...
در حضور عشق الهي،هوشيار بودن و ترديد به دل راه ندادن اولين گام به سوي سر چشمه ي نور است.

                                                         

         

        

                 

                   

            

              

فرا رسیدن ماه عشق،ماه محبوب،ماه پاکی،ماه تولد،ماه بودن با اون،ماه خلوت دل،ماه رمضون رو به همه ی اهل دلها،همه اونایی که با محبوبشون،همه ی اونایی که...تبریک می گم،آرزو می کنم قدر این ماه مهربون رو قدر با اون بودن رو بدونیم.

             

              

 

آيا هرگز به خاطر اسباب بازي هايي كه برايم خريدي،بازي هايي كه با من كردي،يا وقتي مرا به پارك مي بردي،يا هنگامي كه زمين مي خوردم و تمام تلاشت را براي شاد كردن من مي كردي،تشكر كرده ام؟

آيا هرگز به خاطر از خود گذشتي هايت براي اينكه من به يك فعاليت پر ثمر بپردازم ،تشكر كرده ام؟

آيا هرگز براي اينكه به خاطر  ما سخت كار كرده اي ،تشكر كرده ام؟

آيا هرگز به خاطر اعتمادي كه به من داشتي،و به خاطر حضورت در موقع نياز،تشكر كرده ام؟

از همه مهم تر ،آيا هرگز به خاطر اهميتي كه به وجودم مي دادي،تشكر كرده ام؟

           بابایی  جونم دوستت دارم...  

      

روز پدر و ميلاد عشق زهرا(ع)رو به پدر نازنين خودم و پدر عزيزم و همه ي پدراي گل دنيا تبريك مي گم.و از دور دست همه شونو مي بوسم.

 

 

you are the dream

i always knew world com i،we،the

heart of my heart،my wonderful

love...you.

                        

برا ي آخرين بار خدا كنه بباره،  تو اين شب كويري  يه قطره از ستاره

هميشه بودي ومن تو رو نديدم انگار،بگو بگو كه هستي براي آخرين بار

وقتي دوري تنهايي نزديكه، قلبم بي تو مي ترسه تاريكه.......

چه لحظه ها كه بي تويكي يكي گذشتن،عمرمو بردن امايه لحظه بر نگشتن

تو چشم من نگا كن منو به گريه نسپار،حالا كه با تو هستم براي اولين بار...

 

                         

كلاغ لكه ننگي بود بر آسمان و وصله ي ناجور بر لباس هستي و صداي ناهموار و ناموزونش خراشي بود بر صورت احساس با صدايش نه گلي مي شكفت و نه لبخندي بر لبي مي نشست،صدايش اعتراضي بود كه در گوش زمين مي پيچيد.

كلاغ خودش را دوست نداشت و بودنش را،كلاغ فكر مي كرد در دايره،قسم نازيبايي ها تمام سهم اوست و نظام احسن عبارتي است كه هرگز او را شامل نمي شود.

كلاغ غمگينانه گفت:كاش خدا اين لكه سياه را از هستي مي زدود و بالهايش را بست كه ديگر آواز نخواند.

خداوند گفت:«صدايت ترنمي است كه هر گوشي آنرا بلد نيست،فرشته ها با صداي تو به وجد مي آيند،سياه كوچكم بخوان،فرشته ها منتظرند»وكلاغ هيچ نگفت.

خدا گفت:«سياه چنان مركب كه زيباييرا از آن مي نويسند،و تو اين چنين زيبايي ات را بنويس و اگر نباشي جهان من چيزي كم دارد.خودت را از آسمان دريغ مكن»و كلاغ باز خاموش بود.

خدا گفت:«بخوان براي من،اين منم كه دوستت دارم سياهي ات را و خواندنت را»

و كلاغ خواند، اين بار اما عاشقانه ترين آوازش را خواند و خدا گوش داد....
                                  

                        

                            

        

عزيز دلم
بدون تو نمي توانم زندگي كنم.جز تو و ديدار تو همه چيز را فراموش كرده ام.امگار زندگي ام در اينجا به پايان رسيده است،ديگر چيزي نمي بينم،مرا در خودت ذوب كرده اي؟!
حس مي كنم در حال متلاشي شدن هستم...هميشه در حيرت بودم كه چطور افرادي به خاطر دين شهيد مي شوند،از فكر آن بدنم به لرزه مي افتاد اما ديگر نمي لرزم،من هم مي توانم به خاطر دينم شهيد شوم ؛عشق دين من است،من مي توانم به خاطر آن بميرم،مي توانم به خاطر تو بميرم،كيش من كيش مهر است و تو تنها اعتقاد من هستي،تو مرا با نيرويي كه توان مقابله با آن را ندارم افسون كرده اي؟!
محبوبم
گاهي نگران مي شوي كه نكد آنقدر كه انتظار داري تو را دوست داشته باشم،«دوستت دارم»هميشه و هميشه بي هيچ قيد و شرطي،هرچه تو را بيشتر مي شناسم،بيشتر به تو علاقه مند مي شوم.همه ي احساسات من ناشي از شور عشق بوده است،در پرشورترين طغيان احساسم حاضرم برايت بميرم،شايد تو را بيش از اندازه آشفته و نگران كرده ام ولي تو را به عشقمان قسم،آيا كار ديگري مي توانم بكنم؟‌هميشه براي من تازه هستي،آخرين نسيم تو شاداب ترين و آخرين حركات تو زيباترين آنهاست!...
دلم بسيار در طلب توست،بي تو هوايي ك در آن نفس مي كشم سالم نيست،مي دانم شايد براي تو اين چنين نيستم...
تمام هستي ام
بگذار براي لحظه اي از دنيا و مافيا رها شده و به خودمان بپردازيم،بي گمان يكديگر را خواهيم ديد،در دلم سخن هاي بسياري دارم كه بايد به تو بگويم...اگر به وصال كمال برسيم،ديگر از عذاب فراق آزرده نخواهيم شد. 

  عشق من شاد باش،اي تنها گنج واقعي من بمان،اي همه ي هستي من...